| تبليغات | X |
وبلاگ پنجـــــــــره
|
|
گاه که ميايم از پنجره کـسـی را با آواز بلند بخوانم تازه بياد مياورم.... کوچه تاريک است
روبهروی تو، اهالی هتلهای بیستاره به هم میگفتند تو را آن دور و برها دیدهاند. ما که هر چه کمین نشستهایم، تنها غروبها رسوایی دلمان را نقاره زدهاند.
پیرمرد گفت : " من هم همینطور . " پسرک آرام نجوا کرد : " من شلوارم را خیس می کنم . " پیرمرد خندید و گفت : " من هم همینطور " پسرک گفت : " من خیلی گریه می کنم ." پیرمرد سری تکان داد و گفت : " من هم همینطور . " اما بدتر از همه این است که... پسرک ادامه داد:آدم بزرگ ها به من توجه نمی کنند . بعد پسرک گرمای دست چروکیده ای را حس کرد . " می فهمم چه حسی داری . . . می فهمم . " ياد دارم يك غروب سرد سرد مي گذشت از كوچه ما دوره گرد دوره گردم ، كهنه قالي مي خرم دست دوم، جنس عالي مي خرم كاسه و ظرف سفالي مي خرم گر نداري كوزه خالي مي خرم اشك در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهي كشيد بغضش شكست اول ماه است و نان در سفره نيست اي خدا شكرت ولي اين زندگيست؟؟ بوي نان تازه هوشش برده بود اتفاقا مادرم هم روزه بود خواهرم بي روسري بيرون دويد گفت آقا: سفره خالي مي خريد؟؟!!! قیصر امین پور : صبح بى تو رنگ بعد از ظهر يك آدينه دارد بى تو حتى مهربانى حالتى از كينه دارد بى تو مى گويند تعطيل است كار عشقبازى عشق اما كى خبر از شنبه و آدينه دارد جغد بر ويرانه مى خواند به انكار تو اما خاك اين ويرانه ها بويى از آن گنجينه دارد خواستم از رنجش دورى بگويم يادم آمد عشق با آزار خويشاوندى ديرينه دارد در هواى عاشقان پر مى كشد با بى قرارى آن كبوتر چاهى زخمى كه او در سينه دارد ناگهان قفل بزرگ تيرگى را مى گشايد آن كه در دستش كليد شهر پر آيينه دارد
اين شعر قيصر نیز امروز بغض مرا شکست: آواز عاشقانه ی ما در گلوشکست حق با سکوت بود صدا در گلو شکست! دیگر دلم هوای سرودن نمی کند تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست! سربسته ماند بغض گره خورده در دلم آن گریه های عقده گشا در گلو شکست! ای داد ، کس به داغ دل باغ دل نداد ای وای، های های عزا در گلو شکست! آن روزهای خوب که دیدیم خواب بود خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست! ”بادا“ مباد گشت و ”مبادا“ به باد رفت ”آیا“ ز یاد رفت و ”چرا“ در گلو شکست! فرصت گذشت وحرف دلم ناتمام ماند نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست! تا آمدم که با تو خداحافظی کنم بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست!  سال به سال / هر سال /
يک سين ساده / از سفره هفت سين ما کم مي شود ، چرا ...؟ / پريا مي پرسد ، پريا دخترِ يکي از کارگرانِ همين خط واحد است. سال به سال / هر سال / هزار مشق دشوار / بر شبِ تکليف و ترانه ما تحميل مي شود ، چرا ...؟ / چرا نمي گذراند / کسي در امتحانِ دشوار نان و سر پناه و سايه / قبول شود؟ پريا پرسيد ، پريا دختر يکي از کارگرانِ نيشکر تلخاب است. سال به سال / هر سال ... (بگذار سخن بگويم!) / واژه ها بي وثيقه آزاد نمي شوند، / اين کيفر خواستِ تباني با ترانه زندگي ست؟ پريا نمي پرسد / من مي گويم ، / پدر من هم / يکي از کارگرانِ خسته همين جهان بود. سال به سال / هر سال / صحبت از نفت و چراغ و سپيده دم است / صحبت از سفره گشودن صبح است / صحبت از علاقه عجيبي / به اسم عدالت است ، اما پرده هاي تاريک / پدرها خسته / سفره هاي خالي! سال به سال / هر سال ... (بگذار سخن بگويم!) / بگذار هرچه مي خواهد ببارد / ببارد از سنگ ، از سياهي ، از سکوت ،/ ما نوميد نمي شويم / ما همچنان سفره بي سين خانواده خود را / با الفباي تمام عيار عشق مي آراييم ، اين را من نمي گويم مادران ما مي گويند! سيد علي صالحي احمد عزیزی، شاعر توانمند کرمانشاهی و مداح اهل بیت (ع) به دلیل ناراحتی قلبی در کما به سر می برد. شاعران و دوستداران عزیز شعر برای بازگشت سلامتی این شاعر خوب دعا کنیم . امشب ای زیباترین رویای من
استاد همیشه زمزمه می کند: تو نیستی و من برایت چای می ریزم - دیروز هم که نبودی من برایت بلیط سینما گرفتم!- دوست داری بخند، دوست داری گریه کن و یا دوست داری مثل مبهوت من و دنیای کوچکم
می کند ، باشی یا نباشی، من با تو زندگی می کنم -:مطالب برگرفته از رسول یونان. چيزي بگو ! به اسكله ي لال، جان بده !
موجي به اين جزيره ي بي داستان بده ! ديريست، عطر خواب تو همبستر شب است قدري به گاهواره ي بندر امان بده ! هم نيمه شب به اسكله ي ما سري بزن هم زير دست حادثه ها امتحان بده ! يك عمر، در تو مكث نكردم كه نشكنم من غرق مي شوم ، دو سه موجي زمان بده ! ساحل! تو نيز دور شو از سعي ما ولي فانوس هاي تازه ترت را نشان بده ! با اين شناي هرزه به جايي نمي رسيم لطفا اصول غرق شدن يادمان بده ! گذشت عشق من وتو ، به من دچاري هات ! و دوست دارمت و دوستم نداري هات چه شد كه آمدم از در ولي نفهميدي؟! كجاشد آن همه شب چشم انتظاري هات ؟! به خنده هات خزان دلم گلستان شد به جانم آتشي انداخت گريه زاري هات شراب ناب لبت ، بوسه هاي طولاني هنوز خاطر من هست مي گساري هات كه چشم هاي خمار تو مستي من بود ومست مي شدم از نشئه ي خماري هات اگرچه شاخه گلي درخزان من خشكيد دوباره هديه بياور از آن بهاري هات به جاي دست تو بر گردنم طناب افتاد اضافه می شوم آیا به سوگواری هات؟
علي ثابت قدم / از كوچه پس كوچه هاي اصفهان / مجموعه شعر چاپ شده : اولين صحنه اي كه يادم نيست بگذار تا شیطنت عشق ، چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید « دکتر علی شریعتی »
ما آخرین قبیله از نسل گل و سپیده دم طلایه دار روشنی ؛ تو - این شبای پر ستم آینه سازیم ما تو این آشفته بازار دروغ ستاره صادر می کنیم به آسمون بی فروغ از ما کسی دل نمی ده به قصه ی شهر فرنگ هیچ کسی دل نمی کنه از این بهشت نور و رنگ طوفان سنگ اگه بیاد ضامن عمر شیشه ایم ما هممون قلندریم ، عاشق ِ تا همیشه ایم ما همونیم که راه شیطون پَستو بستیم « شیشه ی عمر دیوو با هم زدیم شکستیم » قبله ی خورشید اینجاس ، شب زده ها ! خبردار ! تو جنگ خورشید و شب ، تنها برنده هستیم . یه عمره سهم ما شده همین دروغای قشنگ قصه ی وقت خوابمون ، افسانه ی شیشه و سنگ از همه شیشه ای تریم ، می خوایم که سنگو بشکنیم حسرت فانوس داریم و دم از ستاره می زنیم توی جهنم دروغ ، به خونمون می گیم بهشت چی شد که دوزخی شدیم ؟ تقصیر ماس ، یا سرنوشت ؟ ما آخرین قبیله از نسل شبای ریشه کن طلایه دارای سکوت...منتظر یه بت شکن ما همونیم که راه شیطون پَستو بستیم ؟! شیشه ی عمر دیوو با هم زدیم شکستیم ؟! واسه نماز خورشید ، قبله نما نداریم توجنگ خورشید و شب ، ما طرف کی هستیم ؟! من سكوت تو را مي نويسم مي نويسم كه رنگت پريده مي نويسم كسي تازگي ها خنده بر روي ماهت نديده مي نويسم جواب سلامت ناتمام و خشك و خاليست ديدن صورت مهربانت انتظاري عجيب و خياليست مي نويسم كه يادت نمانده قيمت يك سبد مهرباني مي نويسم كه چون خسته هستي خنده را از لبت مي تكاني مي نويسم كه در كنج قلبت گردو غبار عجيبي نشسته اين همه واژه از غصه تو قلب شعر مرا هم شكسنه گوشه چشمي به شعرم بينداز از سكوت تو رنگش پريده يك نفر صادقانه بگويد شعري غمگين تر از اين كه ديده من به گوشت رساندم كه بايد خنده ات را به خاطر بياري زير باران دلت را بشوري در دلت شاخه اي گل بكاري 
آغوش بگشا ! دستِ خود را سرپناهم کن فکر ی به حال ِ این دل ِ بی تکیه گاهم کن من بی تو یاغی ٬ بی تو سرکش ٬ بی تو دیوانه روزی سر ِ راهم بیا و سربه راهم کن در بین ِ مردم عشق معنایی نخواهد داشت من پیش ِمردم روسفیدم ٬ روسیاهم کن افتاده ام از پا ٬ شکسته ٬خسته٬ بی امید با بوسه ای یک بار ِ دیگر روبه راهم کن گر این من ِ آواره را آرام می خواهی در قلبِ خود جایی برای او فراهم کن .... تو می روی ٬ دستت به دستِ عاشقی دیگر پس لا اقل یک بار برگرد و نگاهم کن ... هربار می گفتم کنارم باش می ماندی رفتی ٬ خداحافظ ! ولی ای کاش می ماندی حـوّا گناه كرد و عـشق آفريــده شد
جريان آن گناه به عالم كشيده شد
آدم براي پاكي و شيطان به جاي نفس
حــوّا بـه نام وسوسـه هـا آفــريده شــد
مــن با گـنـاه خـوردن يـك سـيب زنـده ام
سيبي كه از حوالي يك خواب چيده شد
من خواب چـشمهاي شما را نديده ام
امّا دوباره درتن و جانم دميــده شد ...
حسّي كه عشقبازی تو باورم شود
آهـي كه از تـغـزّل نامت شنيده شد
عصيانگرم!چو ريشه به خاكت دويـده ام
هنگامه اي كه پرده به نامش دريده شد
خاكي محقّرم كه به عشقت هبوط كرد
اشــكي مكررم كه به پايـت چكيـده شد
حـوّاي بـي گـنـاه غـزلهـاي سـرخ و نـاب
اين بار در حوالي من با تو ديده شد ...
افتــاد از نگاه شما( آدم)نجيب!
....
آدم گناه كرد و غزل آفريده شد.
ريتمو بهم نزن عزيز ! اين قصه آخرش خوشه! نه مثل اين فيلمای تلخ که آدم/ آدم ميکشه . موسيقی شم تکراری نيس يه حرف تازه می زنه حتّا اگه غمگين باشه حرف دل تو و منه . حرف تو و منه عزيز کافشونو بهم نريز مگه نمی بينی رفيق يه عالمه چاقوی تيز . جای ِ کُلاهايِ سياه شلوارا مخملی شده جا چادرای گل گلی مانتوی خفاشی مده . چه اتفاقی افتاده؟؟!! کی اسم فيلمو می دونه؟؟!! يه مرد پای بساطشه يه زن توی خيابونه . يه عالمه چشمای هيز اين همه دندونای تيز پای بساط کهنمون يه چيکه معرفت بريز . تو فيلم تازه ی دلم سياهی اکران نداره حرف زدن از آزادی ربطی به زندان نداره . نقطه ی پايان نزاريم رو هر چی مردونگيه بيا در گوشی بگم دشمنمون خونگيه اخر ديوونگيه بيا يکم قاتّی کنيم به عشق روزای قديم عاشق بشيم...لاتّی کنيم .......... ريتمو بهم زدم عزيز کافشونو بهم بريز دس توی جيبامون کنيم هس يه دونه چاقوی تیز امير مرزبان خسرو احتشامي اوخسرو احتشامي هونگاني متولد 1325 است.در حال حاضر بهعنوان استاد ادبيات در دانشگاهاصفهان به تدريس مشغولاست و بهتنهايي مسئوليت رسيدگي به امور ادبيات را در ادارهكل ارشاد اصفهان بهعهدهدارد.در اصل از قشقاييهاي اطراف سميرم است.سرودن غزل را از سالهاي دور در انجمنهاي ادبي اصفهانآغازكردهاست و از ابتدا سعي داشته كه با پرهيز از شكل مرسوم غزلسرايي در آنروزگار به ساحتي تازه از غزل دست پيداكند.در زمينهي تحقيقات ادبي نيز فعالاست.در سالهاي پاياني دههي 60 در انجمن ادبي كمال كه بيشتر اعضايش را جوانان تشكيل ميدادند،حضور مييافت ولي با بروز مشكلاتي كه گفتنش لطفي ندارد،پرهيزي هميشگي از جوانان را آغاز كردكه هنوزهم ادامهدارد .يكي از كساني كه همواره خود را مديون خسرواحتشامي ميداند،سعيد بيابانكياست.احتشامي در زمينهتحقيقات ادبي و هنري تاليفاتي دارد كه ازآن بين ميتوان به “افسانهي اصفهان آبي”و“غزلبانو”اشارهكرد.تا به حال مجموعهي شعري منتشرنكردهاست و آثار چاپشده او به آنچه در مجلهها يا جنگهاي ادبي رقم خورده،محدود ميشود.دو غزل زير را از كتاب “از پنجرههاي زندگاني”براي شما انتخاب كردهايم.
اين خانه ...
پنجرهها را که بسته ای در را که قفل کرده ای دیگر دلواپس چه هستی شیرابر را که نمی توانی ببندی کنتور رعد را که نمی توانی قطع کنی بیا برویم هیچ اتفاقی نخواهد افتاد این خانه واژه های نسوزی دارد تو باز خواهی گشت و همسایه ها مهربان تر خواهند شد چندان که فکر می کنی دیوارتان من بودم جواد زهتاب او دوست بود با کلمات و ستارگان
بر برجی از فلز، شب خاموش پادگان می خواست نامه ای بنویسد، ترانه خواند تا ماه را به خواب کند، مثل کودکان: دلتنگ نیستم که بپرسی برای که؟ عاشق که نيستم که بگويی چرا جوان؟ این ابرها برای تو بالش کن و بخواب ماه عزیز، ماه جوان، ماه مهربان! سرباز، فکر کرد به یک روز خط خطی سرباز، فکر کرد به شبهای امتحان آوازهای زخمی ســــرباز، تا سحر تکرار شد، ستاره ستاره، دهان دهان وقت سحر که بین شب و روز می کند پوتین تابه تای خودش را به پا جهان ســرنیزه ی هزار ستاره، به سمت او چرخید و دســت بند زدش ماه دیده بان تا عصــــــر، در ادامه ی آواز او چکید از ابرهای ســـوخته ، نعــش پــرندگان... محمد سعید میرزایی گـلـه مـيـكـرد زِ مـجـنـون لـيـلـي كـه شـده رابـطـه مـان ايـمـيـلـي چه مهمانان بی دردسری هستند مرده گان!
نه به دستی ظرفی را چرک می کنند و نه به حرفی دلی را آلوده! تنها به شمعی قانعند و اندکی سکوت ... . (( از مجموعه نمی دانم های حسین پناهی ))
من جنگجوی تازهنفس، تو حريف خوب من مَرد، افتضاح خداوند در زمين من گرچه باشکوه، ولی باشکوه بد تو حرفهای خوب ولی با زبان تلخ بين من و تو عشق به آلودگی گذشت 
من در غروبي مبهم و تاريك ، ازذهنهاتان پاك خواهم شد بويي ميان خاطرات گنگ ، بوي غريب خاك خواهم شد امروز حرفم را نمي فهميد ، فردا برايم اشك ميريزيد يعني به روي گونه هاتان من ، يك قطره ي نمناك خواهم شد؟ در لابه لاي آرزوهاتان ، هرگز نگنجيدم . نميدانم در صفخه ي ذهنتان روزي ، من خوانده يا ادراک خواهم شد ؟ ديريست فرياد بلندم را ، نشنيده مي گيريد حرفي نيست فردا ميان اين همه تزوير ، شيواترين پژواك خواهم شد بيخود برايم دل نسوزانيد ، شكي ندارم باز مي گويم من در غروبي مبهم و تاريك از ذهنهاتان پاك خواهم شد . (( علی رحمانیان ))
تو در معادله هاي چهار مجهولي
به ضرب و جمع عدد هاي فرد مشغولي
ببين! دوباره مرا در خودت كم آوردي
كه ضلع گمشده ام توي خواب هذلولي
من آن سه نقطه ي گيجم پس از مربّع ها
كه مي رسد به تو از اين روابط طولي
¨¨¨
دو تا پرنده كه از پشت بام مي افتند
دو تا پرنده در اين اتفاق معمولي↓
« شبيه بچگياي من و تو هي مردن »
« دو تا پلندمو كشتي؟ چلا؟ همين جولي؟ »
¨¨¨
...
نگاه كن ! پس از اين گريه چي بجا مانده؟
دو چشم قرمز خسته شبيه گلبولي↓
كه ليز مي شود از بوسه هاي غمگينت
تو در تصّور من شكل فعل مجهولي! ۱
چه غربت گریزی چه مهمان نوازی
2 دنيا مسير منحرفی رو به زيستن با ذهن های بسته و در گير سوءظن هنجارهای پوچ و نمودارهای گيج در انزوای کامل انسان بی وطن دارد مدام دور سرم گيج می خورد مجهول های گم شده ی خاطرات من يک مستطيل ......!کوپه ی تنگی است زندگی وقتی به انتهای زمان می رسد ترن کم کم حضور پنجره مشکوک می شود .....خورشيد منجمد شده ای رو به سوختن * از صفحه های زندگيش پاک می شود مردی که خسته بود از اين شهر کاملاُ من برایت سرود خواهم ساخت .
واژه ها - واژه ها واژه ها با من آشنا هستند . واژه ی پرغرور چشمانت چلچراغ شبان خاموشی . واژه ی دلپذیر دستانت آهوان رمیده ی - غمناک . و لبت - کال گیلاس تازه ی مرطوب . و طلوع پگاه دندانهایت صدفان گرفته صف در جام ، و بهار نجیب آغوشت مأمن قدسی نهیب هراس . واژه ی پرشکوه اندامت - .............................. – واژه ها - واژه ها واژه ها با من آشنا هستند من برایت سرود خواهم ساخت . ای کاش رد من را از این صدا بگیری
تا که نرفتم از دست دست مرا بگیری فصل نشای غمهاست میراب این زمینم وقت است جوی آبی از چشم ما بگیری بانو! قبول دارم زیباترینی اما رسمش نبود خود را این قدرها بگیری می ترسم از شبی که اینجا نباشم و تو دیگر سراغ من را از ناکجا بگیری تشییع می شوم صبح بر دوش این خیابان فردا اگر بیایی باید عزا بگیری امشب دوباره شعری از دوریت نوشتم مانده ست روی دستم آنقدر تا بگیری اي عشق اي كشيده به خون ننگ و نام را
گلگونه به غاز كرده رخ صبح و شام را با دست هاي ليلي خود بافته به هم طومار قيس و رشته ي ابن السلام را اي قبله ي قبيله ! كه در هر نماز خود هشيار و مست رو به تو دارد سلام را در بسته شد به روي همه چون تو آمدي اي خاص كرده معني هر بار عام را نيلوفري كه بوي تو را داشت ، ياس من شاهد كه پاك وقف تو كردم مشام را نفس شدن ! ادامه ! بدانسانكه مي كشي از حسرت تمام نبودن ، تمام را شكر تو باد عشق ؟ كه گاهي چشانده اي در جام شوكران ، شكر اين تلخكام را كلمه گرفتم اينكه خدا بود يا نبود من از دم تو روح دميدم كلام را انبوه شد به رغم تو اندوه در دلم از هم بپاش عشق من ! اين ازدحام را "گاه باران همه دغدغه اش باغچه نيست" با تو از خويش نخواندم-که مجابت نکنم خواستم تشنه اين کهنه شرابت نکنم گوش کن از من و بر همچو منی گوش مکن تا که نا خواسته مشتاق عذابت نکنم دستی از دور به هرم غزلم داشته باش که در اين کوره احساس مذابت نکنم گاه باران همه دغدغه اش باغچه نيست سيل بی گاهم و ناگاه خرابت نکنم فصلها حوصله سوزند بپرهيز-که تا فصل پر گريه اين بسته کتابت نکنم هر کسی خاطره ای داشت-گرفت از من و رفت تو بينديش-که تا بيهده قابت نکنم!! دلم چقدر تنگ می شود برای او
درین اتاقهای مضطرب و تو به تو که هیچ وقت من نمی رسم به هیچکس و گم شده خیال من میان جستجو تمام شعر من شبیه این اتاق است که پیچ می خورد وبی هدف نشسته رو ـ به روی چشمهای سرد و بی اراده اش و التماس می کند برای گفتگو چقدر مانده تا نماندنش ! خدای من ! که من بپیچمش درین خیال مو به مو نه من نمی توانمش ! چقدر سخت است... تمام من نمی توانمش! بیا بگو چگونه قافیه شود حضور مبهمش درین اتاقهای مضطرب و تو به تو برای باز يافتن کودکی ام، خدای من! به پرتقال های گنديده پناه بردم ، به کاغذ پاره های کهنه و به لانه های خالی کبوتر و تن ِ کوچک خود را يافتم؛ پناه موش ها در ته چاه با سر و روی ديوانه گان. لباس کوچک ملوانی ام ديگر آغشته به عطر تند روغن ماهی نبود، بوی دلگير عکس های قديمی را می داد. غرق شده در ته چاه ، بخواب طفلکم ! بخواب! آسوده شدی. در مدرسه شکست خورد کودک، و در رقص ِ گل ِ سرخ ِ زخمی مبهوت طلوع تاريک ِ مو های شرم-گاه ِ خود مبهوت نو جوان بالغ درون ِ خود با سيگاری بر گوشه ی لبانش. می توانم بشنوم صدای رودی خشک را در بسترش پر از قوطی های خالی ، با زنانی ترانه خوان در کناره اش که چنگ می زنند پيراهن های خونين را. رودی پوشيده از اجساد گربه هايی که خود را نيلوفر و شقايق دريايی جا می زنند تا ماه را بفريبند! تا مهتاب را مال خود کنند! اين جا تنها من ام، با خود ِ غرق شده ام. اين جا تنها من ام با نسيم ِ آکنده از خزه های يخزده و سرپوش حلبی. اين جا تنها من ام، شاهد ِ درهای بسته به رويم. ( فدريکو گارسيا لورکا/ شعر در نيويورک زاده شد اما هرگز در «شاعر در نيويورک» منتشر نشد) او ايستاده ....
به ياد شيون فومنی و مرگ نابهنگامش در شهريور ١٣٧٧ پيرايه يغمايی ای باور بالا بلند سر بداران! ای ياد سبز دشت گيلان! می خوانمت با واژه ی جان با نام باران ... درعطر هستی زندهای در هر نشانه در هر غزل ، در هر ترانه در شاه بيتی عاشقانه تا جاودانه ... \"يك آسمان پرواز\"* را بیپر پريدی از دام سازشها رميدی تبيعيد را با جان خريدی تا آرميدی ... آه ...ای شب غمگين به رسم سوگواری با من بگو ؛ با خود چه داری؟ او را چرا با بی قراری در يادم آری؟ می بينمش ... بيدارم آيا - يا كه در خواب؟ می بينمش آنجا كنار بركه ی آب آسوده تر از باور خواب در نور مهتاب آنجا كه جنگل سر به خاموشی نهاده كوه جوان بازو گشاده پای همان پرچين ساده او ايستاده .... --------------------------- * يك آسمان پرواز نام دومين دفتر شعر شيون فومنی است ترانه که می خواهد نور باشد
میان تاریکی ترانه کلافی ار فسفر و ماه دارد نور ، نمی داند دلش هوای چه دارد ، در حصار عقیقی اش بجز خویش نمی یابد و باز می گردد... . 
لطفاْ تمام پنجره ها را ببند آقا پائین بکش لطفاْ تمام کرکره ها را دیوار این خانه همیشه قهوه ای رنگ است اینجا ندارد روشنی مفهوم یا معنا یک عینک تیره برای زندگی کافیست یک عینک تیره برای دیدنت حتی - وقتی بدون شعر می آیی به دیدارم بی دغدغه می بازمت ، می بازمت رویا هرگز نمی خواهم بدانی دوستت دارم من عاشقت هم نیستم ، باور کنید آقا - این پنجره ها از تنفس کردنم سیرند پایین بکش لطفاْ تمام کرکره ها را تو تمام من بیا ، مال احساس و تنم
هی بنوش از قهوه ی چشمم که فنجانت منم لمس کن دستان سردم را و مستم کن سپس من تمامت می شوم ، تو ابتدای رفتنم پهن کن جسم مرا بر شانه های سرد خاک بوی تند شهوتی دارد گل پیراهنم برده ای لذت ازین تسلیم دردآور ، ولی سعی بیهوده نکن ، دیری است از جنس آهنم شروع این غزل از شاعری که می میرد که بغض می کند و هی بهانه می گیرد
ببار از خود من » چشمهای پائیزی نفس نمی کشدم » زنده ام نمی خواهد
هنوز جای لبانش و قدمت دستاش هنوز راه گلویم » تهوعی ممتد
و من معاصر در دست من معاصر تو ... نمی رسد به خودش هم » به تو » ولی شاید ...
دو چشم خیس و برهنه » و سرد سرد سرد کدام شاعر زخمی دوباره می میرد !!!
تمام عمـر بسـر بـردم آرمـيــدن را / چـو كـرم پـيله,قفـس بافتم پريدن را / حيات گفتمش_آوخ جوانه سوزم كرد! / درآتـش نفـس آسمـان,دمـيـدن را / به باغ خلقت آدم چو سيب حوّايـي, / چـه انتظار كشيـدم-به تو رسيـدن را / به غنچه دهنت دست برد حسرت وحيف / شميـم شرم تو رخصت نداد چيـدن را / بـه جرم آينه بودن-ستاره ي چشمـت / نداده اسـت بـه مـن,بخت آرميـدن را / سپـيده وار شكيبم شمرده دم زدن است / بـه پرسه گاه تنت,يك نفس كشيـدن را / تويي كه ميگذري,كوچه ديدني شده است / هــزار پنجـره ام لحـظه هاي ديـدن را / پلـنگ دشت تـوام گوشه اي نخواهد داد / بـه بـره هـاي خيـال كسـي چـريدن را/
حرفهاي پشت پنجره
 یک پنجره برای دیدن یک پنجره برای شنیدن یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی در انتهای خود به قلب زمین میرسد و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم سرشار میکند و میشود از آنجا خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد یک پنجره برای من کافیست من از دیار عروسکها می آیم از زیر سایه های درختان کاغذی در باغ یک کتاب مصور از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق در کوچه های خاکی معصومیت ... من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم و مغز من هنوز لبریز از صدای وحشت پروانه ای است که او را دردفتری به سنجاقی مصلوب کرده بودند ... من در پناه پنجره ام با آفتاب رابطه دارم منوي اصلي
بايگاني ماهانه مطالب
آذر 1388
آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آرشيو دسته بندي مطالب
شعر انتظار
مدح و مرثیه اهل بیت قطعات ادبی گزیده مقالات ادبی اشعار شعرا اشعار و مطالب عاشورایی اعیاد و ایام الله اخبار ادبی و فرهنگی قطعات و سروده های خودم ساز و آواز دوستان پنجره ای
انتظار
مرکز جهاني منتظروبلاگ موعـــــــود ساعت صفـــر شاعران
قيصر امين پورسيدعلي صالحي عليرضا قزوه عبدالجبارکاکايي شيون فومنـــي احمــد شاملــو علي اصغر کوهکن هنرمندان و شخصيت ها
مرکز اطلاع رساني شهيد آوينيدکتر علي شريعتي کامران نجف زاده مسعود ده نمکي نشريات ادبي
آواي آزادنشريه الکترونيک بلوط نشريه ادبي عروض نشريه ادبي فيروزه انجمن هاي ادبي
انجمن شاعران ايرانکانون ادبيات ايران انجمــن قلـــم خانه هنرمندان ايران انجمن شعر بانوان نيشابور صفحات جداگانه وبلاگ
ليست جامع پيوندهاي پنجره غــزه امروز ایستاده می میرد
گلهای پنجره آرای من
بی معــــــــــرفت پرتال فرهنگی ؛ اطلاع رسانی نور بچـــــــه های قلــــم پایگاه خبری خیمــــه قرآن مصــــــــور كرمانشاه ادبيات امروز كرمانشاه اخبار كرمانشاه( راز آور نيوز ) اخبار كنگـــاور کنگاور شهر تمدن و تدین نقطــــــــــه یک همشهری غربت گلها ياس سپيد تک دختر باران درنــا 1313 ســــوز عشــق دل نوشته هاي محمود صارمي کوچه های اردیبهشتی ناکجـا آباد رها تا .../ علی براتی تـــرازنامـــــه حریم یاس ... و خدایی که در این نزدیکیست . وبلاگهای دوستان
بلندای سکوت
پنجره وابسته کوچه بن بست بارانانــــه مجلس وبلاگ نویسان عاشورایی در ساعت 5 عصر لانگ شات حس يوسف خواهي دریای گوشه گیر تمام پيوندها آخـــــــــرين نوشتـــــــه ها
نر بودن چه آسان مرد شدن چه مشکل کاش پيمان نمي شکستند ... . عرفه و قربان تجلي ايمان قصه ......!!! چرا عدد هشت را به شکل سرپناه آفريدهاند؟ باب شدن کفش پراکنی!!! شهادت حضرت امام جعفر صادق (ع) تسليت باد . دليل فرياد زدن ! شمع و فرشته آفتاب سرخ محراب آمار بازديد كنندگان و خبرنامه
 :Powered By RASHTIANI2.BLOGFA.COM | |||
مثل غریبه ها به شما خیره می شوم 
پسرک گفت : " گاهی اوقات قاشق از دستم می افتد . " 
