آقای جمعه‏های عشق!

با واژه‏هایم عهد بسته‏ام این بار تنها از آمدنت بگویم.

از فردای روشن با تو.

هر چه جمعه تلخ و هر چه ثانیه سرد است، کنار گذاشته‏ام تا تنها از شکوه آمدنت بسرایم.

از چراغانِ عاطفه و عشق

از تولد دیگرباره زمین

می‏آیی!

در جمعه‏ای به رنگ یاس

در فوران عطر نرگس

می‏آیی

آیینه به دوش می‏آیی

آن روز که دیگر چشمها تصویر روشن خورشید را از یاد برده‏اند.

آن روز که عطر گل در مشام دنیا غریبه است

مسافر سبز!

تو می‏آیی و دیگر بار شیرینیِ تبسّم به لب‏ها باز خواهد گشت

تو می‏آیی و دوباره دشت ردِّ پای سرخ لاله به خود می‏گیرد.

ردِّ پای سبزِ حضور.

آری،

جمعه‏ها آینه‏بندان تواند

تا کی پشت به دیوار کعبه ندا دهی.

«یا اهل العالم! انا المهدی». 

مهدی جهاندار، از شاعران جوانی است که شعرهای آیینی و مهدوی بسیاری در جهت گسترش اندیشه های اسلامی و مهدوی سروده است. ضمن آرزوی موفقیت برای وی ؛ شعر انتظار ایشان را با هم زمزمه می کنیم :

چه روزها كه يك به يك غروب شد نيامدي‌
چه اشك‌ها كه در گلو رسوب شد نيامدي‌

خليل آتشين سخن ، تبر به دوش بت‌شكن‌
خداي ما دوباره سنگ و چوب شد نيامدي‌

براي ما كه خسته ايم و دل شكسته‌ايم نه‌
براي عده‌اي ولي چه خوب شد نيامدي‌

تمام طول هفته را به انتظار جمعه‌ام‌
دوباره صبح، ظهر، نه، غروب شد نيامدي‌

...

گر چه آتشکده ی شيشه و سنگ است دلم
نفسی با دل من باش که تنگ است دلم

اوج تنهايی من خلسه آواز کسی است
دل طوفانی من عاشق دريا نفسی است

چه كنم با كه بگويم كه چه دردی است مرا
يا چرا واهمه از سايه ی مردی است مرا

آن كه می آيد و تيغی به كف اندر دارد
ذوالجناح دگر و هيبت ديگر دارد

ماییم و یکی دلبر و آن هم غائب

لب تشنه یکی ساغر و آن هم غائب

در عرصه ی آشفتگی و ظلمت دهر

ماییم و یکی باور و آن هم غائب

دوستان خوب منتظر ؛ دعا کنیم آغاز این سال ؛ پایانی باشد بر غربت  انتظار همه ی  سالها ی پیش از این و موسمی برای  ظهور بقیه الله (ارواحنا له فدا)

تمام خاك را گشتم به دنبال صداي تو 
ببين باقي است روي لحظه هايم جاي پاي تو 
اگر كافر اگر مومن به دنبال تو مي گردم 
چرا دست از سر من بر نمي دارد هواي تو 
دليل خلقت آدم، نخواهي رفت از يادم 
خدا هم در دل من پر نخواهد كرد جاي تو 
صدايم از تو خواهد بود اگر برگردي اي موعود 
پر از داغ شقايق هاست آوازم براي تو 
تو را من با تمام انتظارم جستجو كردم 
كدامين جاده امشب مي گذارد سر به پاي تو 
نشان خانه ات را از تمام شهر پرسيدم 
مگر آن سو تر است از اين تمدن روستاي تو

محمود تاري«ياسر»

گفته بودند تو نمي آيي ، شك نكردم خودت قضاوت كن

حق من را كه سالها اينجا ، منتظر بوده ام رعايت كن

گفته بودند : بين يارانت ، جاي يك دختر دهاتي نيست

باشد آقا فقط همين يكبار ، چند لحظه قبول زحمت كن

دل من شور مي زند آخر ، كه مبادا دل شما تنگ است

درد دل هم نمي كني با من ، لطف كن لااقل نصيحت كن

من هميشه به يادتان هستم ، پاي شالي ، كنار گندم زار

اگر از اين طرف گذر كردي ، با درختان باغ صحبت كن

پدرم گفته بود : بعد از من ، تو نگهبان باغ ها هستي

بايد اين سيب ها به او برسند ، منتظر باش و خوب دقت كن

در بهاري كه مي رسد از راه ، آخرين مرد مي رسد ناگاه

دخترم منتظر بمان اینجا، جاي من با امام بيعت كن

 نغمه مستشار نظامی

چشم هایت مثل باران دیدنی است

شهر خاموش از نوایت دیدنی است

من در این شهر سکوت و سرزنش

گم شدم لیک انتظارت دیدنی است

             و همین انتظارات است که به زندگی معنا می بخشد

    و تا لحظه ی مرگ انسان را همراهی می کند

                      انتظار یعنی  انتهای شیدایی و دل باختگی

   انتظار یعنی اوج دل تنگی های شاعرانه

                            عاشق که در فراق معشوق خود

                                  بند بند اعضایش را به رشته ی تحریر در می آورد

             ««   تنها منتظر است که عاشق می ماند  »»