ده روز پس از بستری شدن مهدی آذريزدی در بيمارستان «آتيه» تهران، پزشكان حال وی را وخيم گزارش می‌كنند، اما به گفته «محمد صبوری» ـ فرزند‌خوانده وی ـ مسئولان فرهنگی و دست‌اندركاران حوزه كتاب، هنوز جويای حال او نيستند.

مهدی آذر يزدی

پيش‌ترها كه می‌نوشت، همه بودند؛ من بودم، تو بودی، مدير مدرسه، «محمد» پسرش بود، اگر فراموش نكرده باشم، خيلی از آدم‌هايی كه آن روزها مدير بودند، می‌آمدند. جمع می‌شدند و حرف‌های زيادی می‌گفتند. مثلاً می‌گفتند: «بابای قصه‌گوی ما باز هم می‌نويسد» يا می‌گفتند: «پيرمرد هنوز سر پاست» و يا «پس از سه نسل، نويسنده هشتاد و اندی ساله ما به نسل چهارم نگاه دارد» و خيلی چيزهايی كه الان يادم نيست.

سال‌ها كه گذشت. او هنوز بود، همان قصه‌گوی ساده و معمولی هشتاد ساله؛ همان كه مثنوی را برای پدرم قصه كرد، همان كه قرآن را برای من قصه كرد تا از ميان انبوه واژه‌های ناآشنای زبان عربی بتوانم به شيرينی پايان‌ناپذيرش دلخوش باشم.

همان كه برای بچه‌های ايران داستان‌ها و افسانه‌های كهن سرزمينشان را دوباره قصه قصه نوشت.

پيش‌ترها اگر بود، ما هم بوديم. فصل خنده و شادی بود. وقت رويش يك قصه، يك كتاب و اين يعنی اضافه شدن تكه‌ای به دنيای روياهای ما و امروز كه او بازهست ـ اما نه باكتاب ـ كه در بستر بيماری، ما كجاييم؟

«محمد» همه دارايی «مهدی آذريزدی» از دنيا پس از كتاب‌های اوست. محمد می‌گويد: «آذر را (شايد احترام بيش از حد او به پدر باعث می‌شود نامش را اين‌گونه ببرد) هفته پيش كه به كمك مشاور قرآنی وزير ارشاد در بيمارستان بستری كرديم، حالش بد نبود، كمی فقط ... . 

امروز مصادف است با دوم ماه رجب است و نخستين پنجشنبه اين ماه نيز شب بسيار مهم و نوراني ليلةالرغائب خوانده مي‌شود كه اعمال و نماز ويژه‌اي دارد و به دليل فضيلت‌هاي آن، شبي است كه در سال تكرار نمي‌شود.

انا لله و انا الیه راجعون

چهل روز از غروب آفتاب فقاهت ، اُسوه عارفان ، عالم ربانی ، فقیه صمدانی و مرجع تقلید شیعیان جهان حضرت آيت الله العظمی محمد تقی بهجت «ره» گذشت .

مجلس اربعين آن مرجع فقيد در روز پنج شنبه  چهارم تیرماه ، بعداز نمازمغرب و عشاء در مسجد اعظم قم ازطرف بيت معظم له برگزار مي شود ، شركت عموم طبقات و خصوصاً علماي اعلام موجب تسلي قلب مبارك امام زمان«عج» و بازماندگان خواهد بود.

ما اهل دنیا نیستیم ولی خوب بلدیم از دنیا برداریم و توی کیسه ی خودمان بریزیم.اهل دنیا نیستیم ولی زرنگ ایم. خرده ریزه هایی که جمع کرده ایم آن قدر زیادند که می شود با آن تا کره ی ماه پل بست. ما اصلا دنیا پرست نیستیم ولی رنگهای اطراف ، بدجوری چشممان را نوازش می دهد.دوستی های ریاکارانه، و خالی از صداقت توی پرونده های ما زیاد دیده می شود.

ما دنیا را از خودمان دور نگه داشته ایم اما هوایی شدنمان دست خودمان نیست.از آن دست هوایی شدن هایی که بیشتر ، زمینی می کند. بیشتر پابست مان می شود.مثل قطب مثبت و منفی آهن ربا می مانیم که هر چقدر جدایی طلب تر باشیم، بیشتر به هم می چسبیم. این را هم می گویند خاصیت دنیاست.هر که طرفش آمد که آمد...اما هر که بخواهد مقاومت کند، تازه اول ماجراست.دنیا خودش را به او تحمیل می کند. بعد می شود مثل ما...تازه می شود مثل ما که ادعا می کنیم اهل دنیا نیستیم اما خوب که چشم می گردانیم، می بینیم دنیا ما را اهلی خودش کرده. زبانی می شویم. یعنی به زبان ، ادعایمان می آید اما قلب های ما چیز دیگری را حکایت می کند.اینطوری می شود که هر چی دعا می کنیم، یا به این و آن التماس دعا می گوییم، چیزی بالا نمی رود.دستمان به جایی بند نمی شود. بعد... خدا یک آیه می آورد برایمان...انگار کن که زبان حال ماست...می گوید:بعضی ها به کفر نزدیک ترند با آنکه دعوی ایمان می کنند...(آل عمران/167)

و ما هم چنان مصریم که ثابت کنیم اهل دنیا نیستیم...بی آنکه عمل کنیم.

باید آمد، من، تو و ما باید رای دهیم تا شعار آزادی ، عدالت ، برادری و برابری جاودانه این سرزمین باشد.      باید رای بدهیم و از این حق استفاده کنیم تا فردا از هر آن کسی که به وعده های امروز خود عمل نکرد، بپرسیم که چرا به وعده های آن روز خود عمل نمی کنی. رای امروز من و تو و ما، حق پرسش گری فردا و فرداهای دیگر را برای ما حفظ می کند .

آن زمان که در «آریاورته» مسکن گزیدیم تحت حکومت پدرانه جمشید دوره طلایی پیش از تاریخ را رقم زدیم. دوره ای که همه چیز بود، مراتع وسیع، رمه های بسیار، امنیت و رفاه، دوستی و مهربانی و عدالت و به همین دلیل این دوره دوره طلایی و آن مکان بهشت گمشده آریایی لقب یافته است و آنگاه که جمشید فریب اهریمن خورد و به دروغ آلوده شد فره ایزدی از دست داد و جام جم شکست و بهشت آریایی در توفان دروغ و نیرنگ درهم پیچید و من و تو و ما مجبور به مهاجرت شدیم.
و آنگاه که به «آیران وئجه» یا «ایران ویچ» که بعدها ایران نامیده شد، رسیدیم آریایی یعنی نجیب، شریف و اصیل مان خواندند چرا که یادگار آن دوران طلایی بودیم. در کرانه های جنوبی دریاچه ارومیه و شاید هم در نواحی شرقی، پیامبری ظهور کرد و ما را به توحید فرا خواند و من و تو و ما از ثنویت به توحید رسیدیم و خدای واحد پرستیدیم.
زرتشت به ما سه نکته آموخت: پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک. او ما را از دروغ پرهیز داد و به راستی سفارش کرد. با تعالیم زرتشت وارد سپیده دم تاریخ شدیم. در هکمتانه مردی بزرگ ما را به مشورت و بهره گیری از خرد جمعی توصیه کرد و خود از میان قبایل به عنوان حکمران انتخاب شد . نامش دیااکواست و او اولین حکمران نیک نام تاریخ ایران است.
با مشی دیااکو روزگار گذراندیم و در مقابل هجوم آشوریان مردانه جنگیدیم تا این که ... .

پا به خانه ميگذارم ، عطر عجيب تو دلم را به درد مي آورد.

در گوشه گوشه خانه تو را مي بينم، با همان تبسم آسماني ات، اما تو نيستي فاطمه ام !

دلم در خانه مي گيرد.ديگر همان خانه هميشگي نيست که خشت خشت ديوارهايش را نه از گِل، که از دل ساخته ايم. ديگر خانه، پناهگاه خستگي ها و غمهايت نيست که به چهار ديواري اش پناه مي آوردم تا تو با آرامش کلامت، تسلي خاطرم شوي.

هر چه شمع روشن مي کنم و هر چه چراغ ، باز هم نور نگاه تو را کم دارد .

صداي گريه زينب هم که لحظه اي بند نمي آيد ! محراب خالي ات ، آتش به جانم مي زند بانو !... .

یکی از سناتورهای معروف آمریکا، درست هنگامی که از درب سنا خارج شد، با یک اتومبیل تصادف کرد و در دم کشته شد. روح او در بالا به دروازه های بهشت رسید و سن پیتر از او استقبال کرد.

- «خیلی خوش آمدید. این خیلی جالبه. چون ما به ندرت سیاستمداران بلند پایه و مقامات رو دم دروازه های بهشت ملاقات می کنیم. به هر شما هم درک می کنید که راه دادن شما به بهشت تصمیم ساده ای نیست»

سناتور گفت: «مشکلی نیست. شما من را راه بده، من خودم بقیه اش رو حل میکنم ».

سن پیتر گفت:«اما در نامه ی اعمال شما دستور دیگری ثبت شده، شما بایستی ابتدا یک روز در جهنم و سپس یک روز در بهشت زندگی کنید.آنگاه خودتان بین بهشت و جهنم یکی را انتخاب کنید»

سناتور گفت: «اشکال نداره. من همین الان تصمیمم را گرفته ام. میخواهم به بهشت بروم»

سن پیتر گفت:"می فهمم. به هر حال ما دستور داریم٬ ماموریم و معذور "

و سپس او را سوار آسانسور کرد و به پایین رفتند. پایین .... پایین... پایین...

تااینکه به جهنم رسیدند. در آسانسور که باز شد ... .

فردا تمام رنج‌ها و غم‌هاي فاطمه (س) تمام مي‌شود تا هيچ يك از اهل مدينه از مويه‌هاي دختر پيامبر (ع) به علي (ع) شكايت نياورد. فردا عرش سياه مي‌پوشد و زمين، سراسر غم و اندوه خواهد بود.